Zanim znajdziesz się w szpitalu, jest kilka spraw, o które warto zadbać. Dzięki temu, gdy już trafisz do izby przyjęć, nic cię nie zaskoczy i nie opóźni zaplanowanej operacji

REKONSTRUKCJE:

REKONSTRUKCJA WIĘZADŁA KRZYŻOWEGO PRZEDNIEGO (WKP, z ang. ACL) stawu kolanowego. Związane jest to ze statystycznie największą urazowością sportowa stawu kolanowego podczas uprawiania różnych form aktywności sportowej. Uszkodzone więzadło krzyżowe przednie w większości przypadków nie kwalifikuje się pierwotnie do naprawy ani nie rokuje zadowalającego wyniku leczenie nieoperacyjnego.

USZKODZENIE WIĘZADŁA KRZYŻOWEGO TYLNEGO (WKT, z ang PCL), więzadła pobocznego strzałkowego (WPS, z ang. LCL) oraz kompleksu tylno-bocznego kolana ( z ang. PLC) występują rzadziej, zwłaszcza w stopniu wymagającym ich rekonstrukcji, aczkolwiek podkreślić należy, że urazy stawu kolanowego rzadko powodują izolowane uszkodzenie jednej tylko struktury anatomicznej, a uszkodzenia wyżej wymienionych więzadeł stawu przy objawach ich niewydolności również wymagają rekonstrukcji.

USZKODZENIE WIĘZADŁA POBOCZNEGO PISZCZELOWEGO (WPP, z ang. MCL) rzadko wymagają leczenia operacyjnego ponieważ bardzo dobrze goją się i rokują podczas leczenia nieoperacyjnego

 

 

NIESTABILNOŚĆ STAWU KOLANOWEGO

Niestabilność stawu kolanowego jest oznaką niewydolności jednego lub kilku więzadeł stawu kolanowego.  Objawy niestabilności mogą być subiektywne:

  • uczucie niepewności i niestabilności
  • nawracające epizody „uciekania” kolana ( ang. „giving way”)
  • nawracające urazy skrętne
  • uczucie przeskakiwania w kolanie , dyskomfort, ból lub obiektywne (oceniane badaniem klinicznym i badaniami dodatkowymi)
  • dodatnie objawy kliniczne
  • kliniczna i/lub artrometryczna (> 3mm) ocena porównawcza względem zdrowego kolana
  • badania MRI (RM – rezonans magnetyczny)
  • pomiary wykonane na radiogramach w pozycji wymuszonej stawu
  • badanie stabilności w znieczuleniu (bezpośrednio przed operacja)
  • śródoperacyjne podczas artroskopowej inspekcji struktur wewnątrzstawowych

Najczęściej objawy subiektywne i obiektywne współistnieją ze sobą w różnym stopniu nasilenia.

 

U niektórych pacjentów zdarza się, że pomimo braku objawów subiektywnych („pacjent czuje się stabilnie”) badania obiektywne wykazują niestabilność stawu kolanowego. Pacjenci o tzw. „silnej kontroli i obronie mięśniowej” w badaniu klinicznym maskują objawy niestabilności stawu i wówczas poza objawami subiektywnymi opierać możemy się jedynie na badaniach obrazowych

 

Kwalifikacji do operacji rekonstrukcji WKP kolana dokonuje indywidualnie dla każdego pacjenta chirurg ortopeda na podstawie oceny klinicznej oraz badań obrazowych, a także w zależności od: chorób dodatkowych, poziomu aktywności ruchowej, wieku pacjenta, akceptacji proponowanego leczenia ze strony pacjenta.

Page_002 

ASK kolana

 

Artroskopowa chirurgia stawów ewoluowała w ciągu ostatnich kilku dekad, stając się integralną częścią ortopedii. Zdecydowanie najmniej inwazyjną, charakteryzującą się wysoką skutecznością w leczeniu i powrocie do pełnej sprawności, jest artroskopia stawu kolanowego.

 

Czym właściwie jest sama artroskopia? Nazwa pochodzi od dwóch łacińskich słów – „Arthros” – staw i „skope” – oglądać. Oznacza to więc zajrzenie do wnętrza stawu przy użyciu endoskopu.

Artroskopia to rodzaj zabiegu operacyjnego, który polega na wprowadzeniu do stawu wziernika (endoskopu) przez niewielkie nacięcie. Umożliwia to dokładne obejrzenie wnętrza stawu oraz przeprowadzenie niezbędnych procedur leczniczych. W tym celu wykonuje się dodatkowe nacięcie, przez które wprowadza się narzędzia chirurgiczne. Wnętrze stawu obserwuje się na monitorze.

 

Wskazań do wykonania artroskopii kolana jest wiele. Może to być tzw. Artroskopia diagnostyczna, przeprowadzana w celu postawienia właściwego rozpoznania lub artroskopia operacyjna.

Najczęściej wykonywane procedury operacyjne to: zeszycie lub usuniecie fragmentu uszkodzonej łakotki, usuniecie kikutów uszkodzonych więzadeł, usuniecie ciał wolnych, usuniecie przerośniętych fałdów błony maziowej, synowektomia (usuniecie zapalnie zmienionej błony wyściełającej staw od wewnątrz), usuniecie i wygładzenie uszkodzonej chrząstki stawowej, przecięcie więzadeł nadmiernie sciągających rzepkę.